14-02-10

Fils de pute.

filsdepute

 

 

 

Het zal qua timing wel niet gehoord zijn:  zo’n titel op de vooravond van het zozeemzoete valentijnsgebeuren.  Maar ja, ongerijmd was die uitspraak ook, toen ik ze donderdavond in realtime kon percipiëren. Om halfacht ’s avonds in de centrale gang van het Brusselse zuidstation werden bovenstaande woorden luidkeels uit volle borst geroepen door een klein Afrikaans jongetje van zowat 5 jaar, die tegenspartelend aan de hand van zijn moeder hing...De moeder keek eens bedenkelijk, in de stijl van: zoontje jij moet nog vééél leren.

Nog hééééééééééél veel, dacht ik toen ik zag dat de adressant van deze weinige liefdevolle, doch intrinsiek aan verwantschapsbanden gelieerde aanspreektitel, aan de andere hand van zijn moeder hing, en niet meer of minder dan zijn tweelingbroertje bleek te zijn…

 

00:00 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-03-08

Longitudinaal.

 

Voor een longitudinaal onderzoek vroeg hij haar een potlood N°2 te leen.
Vijfentwintig jaar later vraagt hij zich nog steeds af, of die vraag te hard of  te zacht was.

Het waren harde banken, die met de jaren zachter werden, toen het auditorium de naam van een decaan kreeg.

Toen lachtte de toekomst, nu het verleden, zou hij thans willen aankruisen.

NoAngel-AnDeceuninck

No Angel - Ann Deceuninck.

 

21:28 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-04-07

Laatste eieren.

eieren

Met zachte weemoed had hij de paaseieren om halfzes in de bedauwde  tuin verstopt.  Zacht uiteraard, anders hoef je aan een dergelijke expeditie niet te beginnen. En ook met weemoed. Ook uiteraard, als je wist hoe hij door dat gevoel de laatste jaren overmand was. Wellicht zijn dit de laatste  ‘echte’eieren die straks vol verwondering door zijn dochters zouden opgeraapt worden. Straks als de teruggekeerde klokken opnieuw triomfantelijk zouden luiden, als ze zouden zien hoe de klokken wisten dat Benjamina geen chocola lust en dan toch (speciaal voor haar !) massaal haar lievelingsdropjes zouden gedropt hebben, als ze vol verbazing zouden merken hoe de klokken er voor gezorgd hadden, dat ze rond de boom eieren gedropt hadden met mooie rode lintjes eraan, die net op ooghoogte aan de takken waren blijven haperen…Volgend jaar zou die verwondering er niet meer zijn, dacht hij met een soort immens ‘menopauzegevoel’. Er startte hier geen nieuwe cyclus.

09:27 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-12-06

Geen Poot.

Poot.01
 

Geen Poot meer om op te staan. Vilvoorde lijkt wankelder sinds zijn dood op 16 december. Met ‘métier’ zie ik hem nog de kunst van zijn eigen handen, wars van alle conceptueel gewouwel, het grote boerenpaard op het Heldenplein ‘neerpoten’. Paarden en Vrouwen, in hun kracht, hun glorie, hun val, hun kwetsbaarheid, hun smart, hun trots. En zijn sociale rechtvaardigheid en koppigheid, zijn vuist, en vorige week nog in Londerzeel postuum onthuld zijn laatste beeld ‘Houtekiet’ van die andere koppigaard Walschap. Koppigaards blijven altijd bestaan.

 
 
 
 

 
 
 
 

01:13 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-12-06

Geen leven.

Songe

 

 

 

"Het is niet dat jij mij niet graag ziet. Het is niet dat ik jou niet graag zie. Maar hier stopt het. Jij hebt géén leven.".

Tactvol en welluidend voelde hij zich gedumpt. Eventjes dacht hij nog dat dit ook een docudrama was. Eentje in het genre "Pour les Flamands la même chose", maar daar waar Albert II mocht blijven, kon hij effectief weggaan.

De man zonder leven.

Neen, hij was géén man zonder leven. Hij zorgde dag én nacht voor een mens als (g)een ander.

Hij was de man mét een leven als (g)een ander.

Dit was zijn "Midwinternachtdroom", zijn vertaling van Goran Paskaljevics' filmtitel "Songe d'une nuit d'hiver" (foto).

22:02 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-10-06

Compromisloos.

Bridges
 
 

Goed dat De Letteren er zijn in mijn krant, zodat ik me in het weekend in een inhaallleesoperatie kan storten, althans wat de besprekingen betreft. Zo was er de bespreking van Marc Hooghe van het laatste werk van de hedendaagse filosofe Martha Nussbaum: Grensgebieden van het recht. Over sociale rechtvaardigheid” (Ambo, Amsterdam, 399 blz). Over de vraag welke morele verplichtingen we hebben jegens personen met een handicap of andere mensen met minder mogelijkheden. Het antwoord is simpel: “Compromisloos ons hart laten spreken !!!”.  Een pleidooi voor een radicale invulling van de zorgethiek. Op deze 0110 past dan ook enig eerbetoon aan hen die “De zorg voor Arthur” dagdagelijks compromisloos invullen, vooral dus de ouders die een flink stuk van hun persoonlijke vrijheid opofferen. Niet enkel op 0110, maar 10 op 10.

23:53 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-09-06

Van hot naar her.

 

 

hotnaarher

 

 

Klokvast denderde ik  vrijdagochtend van hot naar her. Van het paardenstadje naar het manenstadje. Toen ik eventjes mijn krant liet zakken, zag ik haar recht tegenovermij, nog meer onverantwoord, nog interessanter ! Een beeltenis die onmiddellijk een wildcard vormde voor mijn ideografische voortzetting van Boons’ feminatheek. Met gekruiste benen in spannende jeans en  wiebelende westernboots rommelde ze in haar blijkbaar overvolle handtas. Haar bovenlijf was voor deze ochtend van de warmste septembermaand ooit, gehuld (nou ja) in een soort “topje van vrijheid”, een soort “alles uit de kast T-shirt” (en toch ging ik niet direct terug in mijn krant lezen). Blijkbaar vond ze wat ze zocht, en ze borstelde met zelfbewuste lange halen haar lange haren, tot net voor het eindstation. Toen nam ze ook nog haar déodorant, en verfriste beurteling haar oksels, tot afsluiting van de rit. Goed voor de ozonlaag kan dat niet zijn. Van hot naar her, and who founds her hot ?

 

 

10:51 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-09-06

Boots.

 

 

De schoenenwinkel leek omgetoverd in een schoenenzaal van s'werelds grootste manège: boots, boots en nog eens boots …

Elke schoenenwinkel moet tegenwoordig een waar Walhalla zijn voor diegenen die terzake enigszins fetisjistisch ingesteld zijn, maar je kunt er niet naast: het is al ‘boots’ wat de klok slaat. Al of niet fijnbewerkt, al of niet voorzien van hoge hakken, geborduurde motieven, undsoweiter…

Behalve één feit: S. wou SCHOENEN  kopen in een schoenenwinkel.

 

 

22:43 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-09-06

Rouge noir.

 

Dat is dus de starheid dacht hij vlotjes. Deze zwarte prinses van het triumviraat van de zijnsvoorwaarden van het Onnoembare, welke Sara’s (en dus ook zijn) leven overheerste. Deze donkere eigenschap van de stoornis. De zwartrode dame, la dame rouge-noir, zou hij haar noemen.  Met haar kon hij het toch verdomd moeilijk hebben. Zij duldde niet de minste tegenspraak, onwrikbaar immuun voor elk minuscuul greintje redelijkheid.

Ook vandaag had ze hem terug een lelijke hak gezet. Sarah had op school informatie gevraagd in verband met deugdelijke nagellak. Ofanders had zo gehoopt om op deze verrukkelijke eerste herfstdag nog een fietstochtje te kunnen maken. De Zwartrode stak daar een stokje voor. Niet morgen, niet straks, maar nu, tout de suite, zou nagellak gekocht worden in een parfumerie in het vijftien kilometer verder gelegen provinciestadje. Niet morgen, niet straks, maar nu, tout de suite zou de eerste laag aangebracht worden. Niet morgen, niet straks, maar nu, tout de suite zou de tweede laag aangebracht worden. Niet morgen, niet straks, maar nu, tout de suite zou de toplaag aangebracht worden. De kleur van de nagellak, vraagt U zich af ? Rouge-noir van Chanel. De kleur van de starheid, dacht hij vlotjes.

20:25 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-09-06

Zijn vrouwen die bloggen gevaarlijk ?

 

Gisteren las ik de boekbespreking van bovenstaand boekwerk ,"Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk", in een krant die zich onverantwoord interessant noemt. De auteur verzamelde schilderijen en foto’s van  lezende vrouwen en gaf er commentaar bij (Bollmann Stefan, 2006, Mercatorfonds, 150 blz.).  Naar verluid “werden lezende vrouwen in de voorbije eeuwen steevast op afkeuring onthaald. Want een lezende vrouw veroverde een eigen plek, waar niemand toegang had. Ze was onafhankelijk en ontwikkelde een eigen wereldbeeld, dat niet noodzakelijk strookte met het beeld dat haardoor mannen werd opgedrongen. Kortom: lezen opende de deur naar de vrijheid”.

Dat de DS Letterenkatern met dezelfde titel een paginagrote foto van Kristien Hemmerechts in pinup-outfit (naast affiches, rukt ze nu ook haar kleren af) 'opsmukte',  zal wellicht een illustratie van die vrijheid zijn.

Per analogiam stelde ik me, net voor ik aan de juiste treinhalte vergat af te stappen, de vraag of ook vrouwen die bloggen gevaarlijk zijn ?

08:33 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-09-06

Bitterheid.

 

Eenvoudig beklijvend : het getoonde interview op het journaal naar aanleiding van het overlijden van Julien Schoenaerts. Beverig met een natgezogen vervormde sigaret, prevelend, murmelend, hij die eens het woord vlees kon doen worden als geen ander: ‘Als er geen liefde is,  is er alleen de bitterheid, “de Bitterheid”…

 

 

15:50 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-08-06

Schitterend.

 

Schitterend die eerste pagina van  'Een schitterend gebrek' het boek van  Arthur Japin dat zijn plaats wist te veroveren op de stoel naast mijn bed. Leesvoer mij aangeboden door een vriendin, zoals we elkaar gemeenzaam plegen te noemen(Zei noemt mij dan wel een vriend, wel te verstaan).

Het zijn woorden die we me in de war brengen, het zijn zinnen die me raken als mokerslagen, het lijkt wel een citaat uit de grondwet van 'Melancholia':

 

"Als ik één ding kan is het liefhebben. Dat lijkt niet veel bijzonder, maar ik ben er trots op. Ik heb het geleerd zoals een zwerfhond leert zwemmen: omdat hij met de rest van de worp in een jutezak werd gepropt en in een snelstromende rivier is geworpen. Die ene die het tegen alle verwachting gered heeft, dat ben ik. Met in mijn oren nog het gejank van degenen die het niet haalden, moest ik leren ergens van te houden.

Ik ben niet onder gegaan.

Ik heb de kant bereikt.

Ik heb lief."

21:31 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |