22-08-06

Schitterend.

 

Schitterend die eerste pagina van  'Een schitterend gebrek' het boek van  Arthur Japin dat zijn plaats wist te veroveren op de stoel naast mijn bed. Leesvoer mij aangeboden door een vriendin, zoals we elkaar gemeenzaam plegen te noemen(Zei noemt mij dan wel een vriend, wel te verstaan).

Het zijn woorden die we me in de war brengen, het zijn zinnen die me raken als mokerslagen, het lijkt wel een citaat uit de grondwet van 'Melancholia':

 

"Als ik één ding kan is het liefhebben. Dat lijkt niet veel bijzonder, maar ik ben er trots op. Ik heb het geleerd zoals een zwerfhond leert zwemmen: omdat hij met de rest van de worp in een jutezak werd gepropt en in een snelstromende rivier is geworpen. Die ene die het tegen alle verwachting gered heeft, dat ben ik. Met in mijn oren nog het gejank van degenen die het niet haalden, moest ik leren ergens van te houden.

Ik ben niet onder gegaan.

Ik heb de kant bereikt.

Ik heb lief."

21:31 Gepost door ofanders in Gedachten. | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

))) waauw....dat zijn woorden....héél mooi, een mokerslag met terugwerkende kracht. Het zinderd na.

Gepost door: dingske | 22-08-06

!!!! "Schitterend" boek, inderdaad!

Gepost door: coco | 23-08-06

na nemïë verschiete geh hit tegewoordig wel miejer woorde moeda geh va verschiet, eh?
da stukske da geh hie leht leze, vinnig straffe toebak!

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | 24-08-06

Wow! Prachtig stukje Proza!

Gepost door: Meisje | 26-08-06

De commentaren zijn gesloten.