11-04-05

Het gevoel liefde verloren.

Tot voor een paar dagen dacht ik nog iemand te troosten omdat ze schreef "het gevoel liefde verloren". Ik dacht dat kan geen wijsheid zijn. De enig mogelijke antithese was dat indien je iets verloren had het ook kon terugvinden.
Vandaag evenwel overviel me op verpletterende wijze de notie "het gevoel liefde verloren" in zijn massieve existentialiteit.
In volle afdaling van de Kunstberg liep voor mij een bevallige vrouwelijke verschijning. Het schouderlange golvend zwarte haar op en neer dijnend op het ritme van haar tred, gedragen door zwarte laarzen, begeleid door de split in haar, spijts de lentezon, nog wollen overjas, met daaronder een reeds een reeds in frivole zomerzijde in de wind wapperende geruite zomerjurk. Dit alles contrasterend met haar blanke knieholtes die ritmisch plooiden in de richting van het Centraal station.
Begeren kon ik uiteraard, besefte ik, maar liefhebben ? Het leek me alsof het archetypisch wonder ontluisterd was, verworden tot een haast instinctmatige drift, met als enig alternatief een enorme doodse leegte. Neen ik voelde geen stoïcijnse rust, maar een weerzinwekkend gemis. Een gemis van het gevoel.....  dat ik ben verloren.



23:23 Gepost door ofanders | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Het zijn stukjes als deze die me er steeds aan doen herinneren waarom jij bij m'n favorieten staat.

Gepost door: Llorando | 12-04-05

..... Een leeg gevoel, en ik ken het...

Gepost door: sagesse | 17-04-05

De commentaren zijn gesloten.